Yn 17 oed, penderfynais symud i fyw i Gymru. Roeddwn wedi treulio’r rhan fwyaf o’m plentyndod rhwng Canada a'r Deyrnas Unedig, gyda dylanwad Cymreig cryf. Roedd fy nhad a'i deulu yn hanu o Gymru a Lloegr, a threuliais y rhan fwyaf o’m hamser yng Nghymru tra roeddwn yn y Deyrnas Unedig. Roeddwn i'n Ganadaidd iawn ar y pryd, ond roeddwn wedi fy magu gyda chysylltiad dwfn â Chymru, ac roeddwn yn gantores, felly gallwch ddeall pam fy mod yn teimlo'n gartrefol iawn yng Nghymru.
Pan oeddwn yn 16 oed, roeddwn wedi penderfynu symud am byth, ac yn 17 oed, dyna wnes i. Roeddwn i'n byw gyda fy nhad am gyfnod tra roeddwn yn astudio am Fagloriaeth Ryngwladol yng Ngholeg Abertawe. O'r fan honno, es ymlaen i Gaerdydd i astudio am radd Baglor mewn Seicoleg, yna i Fangor i astudio am radd Meistr mewn Seicoleg Glinigol. Nid oedd bywyd bob amser yn hawdd, ond roedd strwythur y brifysgol yn gwneud pethau’n haws
Pan raddiais, roeddwn ar ben fy nigon. Ychydig flynyddoedd ynghynt, dywedodd rywun wrthyf na fyddwn yn gallu mynd i'r brifysgol, heb sôn am lwyddo yn y maes yr oeddwn yn breuddwydio amdano. Ac eto, dyna fi, wedi cwblhau fy ngradd Meistr yn y Gwyddorau mewn Seicoleg Glinigol ym Mangor, un o brifysgolion gorau Cymru. Do, cefais hwyl, ond roeddwn hefyd yn ymroi’n llwyr i'm hastudiaethau. Roeddwn i'n siŵr y byddai'r byd yn cydnabod fy ymdrechion.
Ar ôl graddio, penderfynais fynd yn ôl i Ganada i ddod o hyd i swydd yn fy maes ond erbyn gweld roedd y maes iechyd meddwl yn orlawn, a pe bawn i eisiau gweithio fel seicolegydd yn Ontario, byddai'n cymryd pum mlynedd arall oherwydd gofynion rheoleiddio. Hyd yn oed wedyn, byddwn i'n wynebu cystadleuaeth ffyrnig gan seicolegwyr a hyfforddwyd yng Nghanada.
Roeddwn i'n teimlo ar goll, yn ddiobaith, ac fel petawn yn cael fy anwybyddu. Wnes i ddim ymdopi'n dda â hyn - torrais fy nghalon. Ar adegau, roedd fy iechyd meddwl yn cael ei effeithio'n ofnadwy ac roeddwn yn teimlo wedi fy ngorlethu oherwydd bod fy nyfodol mor ansicr. Gwnaeth y frwydr hon fi’n ddiymhongar. Nid oedd fy ngradd yn mynd i wneud bob dim drosof, felly dysgais sut i fod yn strategol. Dechreuais gadw llygad ar gyllid y llywodraeth ac ymgyrchoedd etholiadol a'u llwyfannau, gan ddysgu sut i symud o fewn y system. Dechreuais wirfoddoli hefyd a chynnig gwasanaethau ymarfer preifat i ehangu fy sgiliau mewn meysydd roeddwn eisiau eu datblygu.
Un o'r gwersi pwysicaf a ddysgais oedd yr angen i fod yn ddiymhongar. Gweithiais gyda'r henoed am gyfnod, a dysgais fod rhaid i mi dynnu’r gemwaith o’r tyllau yn fy nghlustiau a’m trwyn, diweddaru fy wardrob, a gweithio ar feithrin perthynas â'r bobl roeddwn i'n eu gwasanaethu. Ar ôl i mi wneud hynny i gyd, dechreuais ddarganfod sut i adeiladu fy ngyrfa. Cymerodd amser, roedd yn waith caled, ac ar adegau, nid oedd neb yno i ddal fy llaw. Os gallaf gynnig un darn o gyngor, byddwn yn dweud wrthych gysylltu â'ch prifysgol, dal ati i ddysgu, ac ehangu eich meddwl y tu hwnt i'r hyn y mae'n ei olygu i fod yn seicolegydd, seicotherapydd, gweithiwr cymdeithasol neu glinigwr iechyd meddwl.
Heddiw, rwyf mewn sefyllfa sy’n fy ngwneud yn hynod falch. Fi yw is-lywydd cynorthwyol un o brif ddarparwyr ymchwil, triniaeth ac EFAP iechyd meddwl Canada sy'n gwasanaethu'r genedl gyfan, ac rwyf hefyd yn llywydd yr Ontario Association of Mental Health Professionals. Nid oedd hon yn broses hawdd, ond erbyn hyn, rwy'n teimlo fy mod i wir yn ymarfer fy ngalwedigaeth - un sydd wedi mynd y tu hwnt i waith yn y rheng flaen i eiriolaeth, busnes, arweinyddiaeth strategol a thrawsnewid systemau. Rwyf wedi astudio am MBA bach ac wedi dysgu sut i weithredu o fewn system a sicrhau newid go iawn.
Nid oes unrhyw lwybr syth, ond gydag ymroddiad, gostyngeiddrwydd, a meddylfryd strategol, gallwch adeiladu'r yrfa rydych wedi bod yn breuddwydio amdani.. Cofiwch fod yn agored amdanoch eich hun a'ch cwestiwn gwreiddiol a chwilio am fentoriaid ym mhobman. Cadwch mewn cysylltiad, daliwch ati i ddysgu a gwnewch yn fawr o'r daith. Ni fydd mor rhagweladwy, ond bydd yn gwneud synnwyr os byddwch yn gadael i bethau ddigwydd.